Tapi walau macamana pun kisahnya aku masa mengaji dengan Tok Ngah aku ni, aku sangat sayangkan dia sekarang. Rasa sungguh terhutang budi atas segala ilmu yang dia curahkan. Start umur aku 6 tahun, mak aku hantar aku mengaji dengan dia. Dari alif yang pertama sampailah 2 kali aku khatam Quran, dia lah yang membimbing aku.
Tok Ngah aku ni memang garang masa dulu. Tersangatlah garangnya. Tengking herdik, tak usah kiralah. Sekali dia tengking, aku terkejut menggigil. Tapi Tok Ngah pun memang kenal aku. Kena herdik, tengking baru aku dapat mengaji betul-betul. Laju jer aku betulkan bacaan.
Setiap kali balik rumah kalau mak aku tengok aku menangis or mata merah memang dah tak jadi hal besar dah pun. Siap kalau tak menangis tu, mak aku tanya balik...aku pergi mengaji ker tak. Walau macammana keadaan aku lepas balik mengaji tak kira lah meraung atau terhingguk-hingguk menangis mak aku sedikit pun tak kesian. Siap kalau aku tak naik surah lain kena marah lagi ada...hahahaha..kelakar bila ingat kisah lama ni. Lagi satu, suara aku kalau meraung tu memang mak aku boleh dengar sampai ke rumah aku. Giler tak malu aku masa tu. Nasib tak tercabut anak tekak aku.
Setiap hari pukul 2 petang, mak aku memang dah jerit suruh pergi mengaji. Dengan hati yang sangat tak ikhlas dan dalam keterpaksaan (huhuhu) aku pun berjalan lah dengan adik aku ke rumah Tok Ngah yang tak jauh dari rumah aku. Budak-budak kan, kalau benda nak belajar ni manalah semangat. Lagi pulak cikgunya garang. Macam-macam alasan kami bagi kat mak, tak nak pergi mengaji punya pasal. Tapi mak aku...cukup tegas dalam hal belajar anak-anak. Kalau setakat demam sikit, selesema, batuk tu ke sekolah pun kami kena pergi..apatah lagi mengaji.
Tapi zaman sekarang ni mana boleh buat macam mak aku dulu. Anak batuk selesema demam sikit jangan haraplah nak hantar sekolah. Nanti ada cikgu or mak bapak budak lain marah sebab dihantar ke sekolah. Takut H1N1. Dah lah nak cari cikgu mengaji kat area rumah aku cukup payah. Tak adalah boleh nak jalan-jalan kaki jer ni. Kalau tak berkereta tak jumpa lah cikgu mengaji.
Sekarang ni, cikgu mengaji aku dah tak berapa sihat dah. Umur dia pun dah 80 lebih aku rasa. Bertongkat segala dah. Kalau dulu dia lah paling hebat berkebun. Halaman dia cantik dengan pokok bunga. Belakang rumah, penuh dengan tanaman sayur.
Kalau lah aku ni berduit kaya raya, nak aku berbakti penuh pada dia. Apa yang aku boleh buat sekarang, cuma lah melawat dia sekali-sekala dan sedekahkan apa yang ada jer. Teringin sungguh aku nak hantar dia ke Mekah. Tapi nak hantar mak ayah aku pun tak lepas lagi. Semoga ada lah rezeki aku lepas ni. InsyaAllah.
1 comment(s):
kt ngaji ngn mak...mak kt pun garang giler rsnya...mmg klu dia nak garu pala dia ke, kt ingt nak cubit kt...
Post a Comment